واکنش به خیانت همسر

واکنش به خیانت همسر

عزیز مصر در واکنش به خیانت همسرش زلیخا خشونتی نورزید.

واکنش های افراد در مقابل خیانت همسرشان متفاوت است. بین دو جنس مرد و زن هم در عکس العمل نشان دادن تشابه و تفاوت ملموس است. اینکه در کدام محیط جغرافیایی با چه آداب و رسوم و فرهنگ قومی زندگی می کنید هم در ابراز واکنش تأثیرگذار است. از همه مهم تر اینکه شریک زندگی تان را چقدر دوست داشته باشید هم در واکنش رفتاری تان تأثیر تام دارد.

از لحاظ روان شناسی، آدم ها از تیپ های مختلف رفتاری برخوردارند. بعضی انسان ها زود به محرکات و تغییرات محیط واکنش نشان می دهند. برخی سعی می کنند در لحظه تصمیم، واکنش را به تأخیر بیندازند. برخی دچار انفعال می شوند و خودخوری می کنند. اینکه در آن لحظه که متوجه می شویم شریک زندگیمان به ما خیانت کرده است چه واکنشی مناسب است نشان دهیم شاید به ذهن خیلی ها بدیهی به نظر بیاد. در غالب موارد؛ عصبانیت، شوکه شدن، تو بهت و حیرت فرو رفتن، خشونت ورزیدن، احساس حقارت، احساس از دست رفتن عشق زندگیمان، خاطره اینکه روزی در آغوش من بهم می گفت دوستت دارم، احساس لحظات عمری که به پایش ریختیم، احساس درجه دوم شدن چاشنی رفتار و عکس العمل ما می شود.

هر آدمی باید تعریفی از بشر بودن و انسان داشته باشد. تعریفی که با نگاه به تاریخ و رفتارهای خوب و بدی که بشر در طول تاریخش در حیطه ها و عرصه های مختلف به منصه ظهور رسانده است. مهم اینست که در تعریفش انسان را با همه خطاکاریش قبول کند. تعریف های انتزاعی و فراتاریخی که انسان را فرشته وار و نیکو خصال فرض می کنند کاربرد عملی ندارند. دست کم با نگاه به تاریخ رفتار بشر بطلان آن اثبات می شود.

با این اوصاف هر مرد و زنی قبل از ازدواج باید این امکان را که شریک زندگیش به او خیانت کند در نظر بگیرد و خود را آماده رفتار مناسب در مواجه با آن بکند. من در اینجا شاید نتوانم نسخه واحدی پیشنهاد بدهم که چه رفتار و واکنشی نشان بدهیم. اما می توان با خود اندیشید چه واکنش رفتاری را انجام ندهیم؟ خشونت ورزیدن. آری. شریک زندگی تو عهد و پیمانی که در حین ازدواج با تو بسته بود شکسته است. در اینجا برای تو حق فسخ و طلاق گذاشته شده است. عکس العمل باید در تناسب با اقدام صورت گرفته باشد. او به تو صدمه روحی زده است ولی این به تو جواز نمی دهد که به او صدمه جسمی بزنی. نهایت واکنشی که می توانیم انجام دهیم فسخ و طلاق است نه بیش از آن.

توهین کردن، فحش دادن، صدمه جسمی زدن، قتل و خونریزی هیچ تناسبی با عمل خیانت ورزی شریک زندگی ندارد. در مقابل صدمه روحی که شریک زندگی خیانتکار می زند در نهایت می توان صدمه روحی به او زد به واسطه طلاق گرفتن از او.

صدمه روحی = صدمه روحی

خیانت = طلاق

بایسته است در اینجا امکان کنش دیگری مطرح شود. کنش (پذیرش گناه و خطای خیانت همسر). به چه معنا؟ بدین معنا که در مواجه با او چه با گفتار چه با رفتار، قبح اخلاقی عملی که انجام داده را نشان می دهیم. تبعات رفتاری که در پیش گرفته نشان می دهیم. لطمات روحی و حیثیتی که به ما زده یادآور می شویم. به او یادآور می شویم با ارتکاب خیانت، خود به خود تعهد و وفاداری به او از گرده ما ساقط شده است. او باید در محذوریت اخلاقی و عذاب وجدان دچار شود. او در موقعیتی قرار می گیرد که تصمیم به ادامه زندگی مشترک با او یک لطف از جانب همسرش می باشد و همیشه قدردان این لطف و بخشش از جانب همسر باشد.

ویژگی این نوع کنش رفتاری، دادن (فرصت بازگشت) به همسر است. مؤلفه ای که در امکان دادن به وقوع این کنش تأثیرگذار است شخصیت و وجوه رفتاری طرفی است که خیانت کرده است. اینکه اهمیت این لطف و بخشش از جانب همسر و فرصت بازگشت را متوجه می شود یا نه؟ بزرگواری همسری که لطمه روحی عاطفی تکان دهنده ای خورده و غیرتش به جوش آمده و تحقیر شده را درک می کند یا نه؟ به ادامه رفتار خیانتکارانه گذشته می پردازد یا نه؟

در پایان:

می توان این پرسش را مطرح نمود که کدامیک از این دو کنش رفتاری فی نفسه ارجحیت دارد ؟ 1- طلاق 2- دادن فرصت بازگشت

همانطور که در سطور بالا آوردم بسته به شرایط، تصمیم گیری تغییر پیدا می کند. اما به عقیده من (دادن فرصت بازگشت) به شریکی که خیانت کرده فی نفسه ارجحیت دارد. همانگونه که وقتی گناه می کنیم از خدا طلب بخشش می کنیم تا توبه ما را بپذیرد و وقتی توبه کردیم پاک محسوب می شویم. شریک خیانتکار نیز اگر توبه و بازگشت کند پاک محسوب می شود و نباید تعرضی به او بشود. به شرط اینکه فرصت بازگشت را به او بدهیم.

نظر شما چیست؟ 1- طلاق 2- دادن فرصت بازگشت